Nasze wspólne wyprawy

Monako

Monako- książęcy splendor

Monako, kiedyś prowincjonalne księstwo rodziny Grimaldich, dziś ekonomiczny raj wyrosły na swobodzie przepływu kapitału i wolności podatkowej.

Monako na tle Europy wyróżnia się: luksusowymi kasynami, gdzie każdy bez zbędnych formalności może zagrać  np. w ruletkę, gigantycznymi cenami mieszkań budowanych na każdym skrawku ziemi, ekskluzywnymi hotelami, nowobogackimi tego świata rozbijającymi się nieprzyzwoicie drogimi samochodami i jachtami, a także jedynym na świecie torem wyścigowym Formuły 1, gdzie zawodnicy pędzą po serpentynach dróg w samym centrum miasta. Takie oto jest Monako. Państwo, gdzie nie ma biedy i każdy ma pracę. Niektórzy Francuzi uważają, że owe państewko jest bardzo na rękę Francji. Można tam ulokować swoje pieniądze, otworzyć firmę, lub tylko jej siedzibę i nikt za dużo o nic się nie pyta. Poza tym okrzyknięcie jakiegokolwiek skrawka ziemi niepodległym państwem stymuluje je do gigantycznego rozwoju. W końcu żadne z europejskich czy nawet światowych mikropańst nie klepie biedy- wręcz przeciwnie. W takowym państewku  zaraz pojawiają się ambasady, konsulaty, przedstawicielstwa firm i towarzysząca im cała, ogromna baza produkcyjno-handlowo- usługowa. Poza tym turyści postrzegają ów skrawek ziemi, jako osobne państwo, gdzie przynajmniej na kilka godzin wypada być. Tak właśnie jest z Monako, które jako de facto niezależne państwo, każdego roku ściąga dziesiątki tysięcy turystów z całego świata. Z zazdrością możemy spoglądać na tego ekonomicznego giganta myśląc, że nasz nadmorski Gdańsk jako Wole Miasto Gdańsk mógłby wyglądać podobnie.

Instytut Oceanograficzny

Najsłynniejszy w Europie budynek akwarium wznosi się na stromej skale opadającej wprost do morza. Ta monumentalna budowla, szeroka na ponad 100 m i wysoka na 85 metrów, częściowo została wykuta w nadbrzeżnym klifie. Do budowy, która trwała 11 lat, zużyto około 100 000 ton kamienia, Otwarcia jej w 1910 roku dokonał wielki reformator państwa książę Albert I.

Z kolei najsłynniejszym dyrektorem Instytutu w latach 1957-1988 był Jacques-Yves Cousteau. Oficjalnie miejsce odwiedzane przez turystów nazywa się Muzeum Oceanograficznym Monako, jednak w środku największą atrakcja nie są martwe ekspozycje muzealne, ale liczne akwaria z żywymi zwierzętami. Z kolei na fasadzie budynku widnieje ogromna nazwa- Instytut Oceanograficzny. Budynek ten skrywa w sobie wszystkie trzy instytucje. Początkowo gmach służył badaniom i ekspozycji eksponatów przywiezionych z dalekich wypraw oceanicznych. Do dziś w jednaj z największych sal wystawienniczych znajduje się spora kolekcja eksponatów zgromadzonych podczas wypraw arktycznych- są tu stroje ówczesnych płetwonurków, batyskafy, broń myśliwska, modele statków oraz spreparowane ciała zwierząt arktycznych, w tym niedźwiedź polarny. W innych salach eksponowane są kompletne szkielety dużych ssaków morskich, w tym wielorybów, delfinów, fok, morsów i uchatek. W gablotach na galeriach zgromadzono sporą kolekcję muszli, szkieletów oraz spreparowanych mniejszych zwierząt żyjących w oceanach. Dawniej, kiedy fotografia i film nie były rozpowszechnione takie muzea jak monakijskie oceanarium miały racje bytu ze względu na swój nieprzeceniony charakter poznawczo- edukacyjny. W dzisiejszych czasach gromadzenie martwych organizmów zwierzęcych czy roślinnych pozbawione jest sensu, dlatego muzeum przeszło ewolucję i stało się akwarium. W dobrze urządzonych salach akwariowych podziwiać można żyjący świat, zarówno rodzimego Morza Śródziemnego jak i mórz tropikalnych. Największym zbiornikiem jest ten eksponujący rekiny, które można oglądać aż z dwóch poziomów. W akwariach ponadto żyją drapieżne mureny, trujące skrzydlice, strzępiele, płaszczki, meduzy, kraby, homary, żółwie, strzykwy, korale, ukwiały oraz tysiące ryb bytujących naturalnie na rafach koralowych. Na dachu budynku znajduje się wybieg dla żółwi lądowych, plac zabaw dla dzieci oraz kawiarnia z pięknym widokiem na morze oraz część miasta.

Książę Albert II

Albert urodził się 14 marca 1958 w pałacu w Monako. Jest synem księcia Rainiera III Grimaldi i księżnej Grace Grimaldi, amerykańskiej aktorki, zdobywczyni Nagrody Akademii Filmowej. Albert został księciem Monako w wieku czterdziestu siedmiu lat i nie był wówczas żonaty. Prowadził dość luźne życie kawalerskie, które zaowocowało wieloma skandalami naświetlanymi przez prasę drukowaną. Widywano go w towarzystwie modelek i aktorek światowej sławy, takich jak: Angie Everhart, Catherine Oxenberg, Brooke Shields, Claudia Schiffer, Victoria Zdrock i Naomi Campbell. Tuż przed objęciem tronu przez księcia była stewardesa z afrykańskiego państwa Togo, Nicole Coste, poinformowała świat, że jej syn Aleksander Coste jest synem Alberta.

Po testach DNA, okazało się to prawdą, a Albertowi nie zostało nic innego jak potwierdzenie tej informacji. Książę zapewnił swojej byłej partnerce i dziecku środki finansowe oraz zakupił im dom we Francji. Rok później świat dowiedział się, że książę ma również nieślubną córkę, Jasminę- owoc płomiennego romansu z roku 1991, podczas turnieju tenisowego w Monako. Badania genetyczne wykonane w 2006 roku potwierdziły ojcostwo, a Albert dał córce własne nazwisko (choć od początku miała je wpisane w akcie urodzenia). Konstytucja Monako wyraźnie opisuje w jaki sposób można dziedziczyć tron i żadne z dwojga nieślubnych dzieci księcia nie ma prawa do dziedziczenia tronu Monako. Zgodnie z panującym w Monako prawem, na tronie może zasiąść tylko taki członek rodziny książęcej, którego rodzice wzięli ślub. Dlatego też ani Aleksander Coste, ani Jasmina Grimaldi nie zastąpią ojca w roli księcia czy księżnej. Jeżeli Albert nie doczeka się legalnego potomka, tron przejmie jego starsza siostra, księżna Karolina Hanowerska, która ma aż czworo dzieci. Każde z nich może zostać głową państwa, ale nie zostanie księciem Monako żadne z dotychczas urodzonych dzieci Alberta. Pierwszym w kolejności do dziedziczenia władzy Monako jest w tym momencie syn Karoliny, Andrea Casiraghi.

Podczas turnieju pływackiego odbywającego się w Monako w 2000 roku Albert poznał Charlene Wittstock, pływaczkę z RPA. Dziesięć lat później, 23 czerwca 2010 ogłoszono oficjalne zaręczyny, a 1 lipca 2011  w Sali Tronowej Pałacu Książęcego w Monako odbył się ślub cywilny. Ślub kościelny miał miejsce następnego dnia, a przyjęcie weselne zorganizowano w gmachu opery. Póki co para nie doczekała się potomka.

WARTO ZOBACZYĆ

Muzeum Oceanograficzne

Fauna Morza Śródziemnego, mórz tropikalnych i oceanów prezentowana w kilku tematycznych salach. Meduzy, rekiny, ośmiornice, szkaradnice, skrzydlice, mureny. Historia wypraw oceanograficznych. Wstęp- 14 euro

Stare Miasto

Labirynt cukierowych, brukowanych uliczek oraz katedra z dziełami Louisa Brei i książęcymi grobowcami

Jardin Exotique- Ogród Egzotyczny

Duża kolekcja sukulentów i kaktusów. Najlepszy widok na prawie całe Państwo Monako. Wstęp- 7,20 euro

Pałac Książęcy

To nie tylko miejsce rezydowania księcia Alberta II, ale także spore muzeum, w którym podziwiać można książęce wnętrza, kaplicę, galerię obrazów oraz kolekcję starych samochodów. Wstęp- 8 i 6 euro

dr Radosław Kożuszek

Teksty oraz wszystkie zdjęcia stanowią własność intelektualną i fizyczną. Chronione są ustawą o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Jakiekolwiek kopiowanie, powielanie w całości lub części tylko za zgodą autora. 

http://www.visitmonaco.com/en

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.